0 Comments

Deze kleine onderzoeker mocht ik vlak na zijn geboorte al een keer fotograferen.

Nu twee jaar later vroegen zijn ouders opnieuw een serie te maken. De klik die er toen was bleek niet verdwenen. Een korte wandeling met de familie leverde ons weer prachtige herinneringen op.

Elke keer als ik begin denk ik:” Als het maar goede foto’s worden, als het gezin maar blij zijn met het resultaat. En dan is er dat moment dat ik vergeet met denken en begin met voelen.

Ik kan het niet goed uitleggen, maar een soort hyperfocus overvalt me. Ik zie niets anders meer dan het onderwerp en vergeet alles om me heen. Dat gevoel is prachtig, doodvermoeiend en verslavend. Om de mooie momenten te vinden moet ik mezelf laten verdwijnen en een toeschouwer worden, zonder al te veel te willen sturen.

Ik hou van rafelig, van ècht, van kleine verhalen in de foto die de ziel blootleggen van de personen die ik mag fotograferen. En ik ben altijd weer blij, bijna opgelucht als me dat gelukt is. Zelfs als ik in die hyperfocus af en toe de belichting vergeet aan te passen;-)

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

top